ز فکر مدحت ابنای روزگار حذر کن

چو زاهد از چه هوس کنج خلوت و چله گیری

فتاده خلق مقید به دامگاه تعین

تو هم اسیر خودی عبرت از چه سلسله گیری

که بدتر از لگدست آنچه زبن خران صله گیری

دلت به کینه مینباز تا فساد نزاید

چه مردی است که بار زنان حامله گیری