دلت به کینه مینباز تا فساد نزاید

تو هم اسیر خودی عبرت از چه سلسله گیری

ز فکر مدحت ابنای روزگار حذر کن

که بدتر از لگدست آنچه زبن خران صله گیری

چه مردی است که بار زنان حامله گیری

نشسته هر نفس آماده هزار شکایت

گرفتن در لب به که دامن گله گیری