چو شمع کشته روشن کرده ام هنگامه رازی

به این سامان ندانم صید نیرنگ که خواهم شد

که چون طاووس در بالم چراغان کرده پروازی

نفس دزدیده در دل شور سودای دگر دارم

غبارم در عدم هم گر هوایی دارد این دارد

که برگرد سر او گردم و بر خودکنم نازی

اگر ساحل شوم آواره یک گوهر آرامم