به طبع غنچه پنهان در ته بال است پروازی

نفس گیر است همچون صبح موی پیری ای غافل

سفیدی می کند هشدار گرد بال شهبازی

قفس فرسای خاکستر میندیش آتش ما را

خط پرگار خواندی دل ز معنی جمع کن بیدل

ندارد نسخه نیرنگ دهر انجام و آغازی