نزاکت بر خموشی بسته است آیین این محفل

جهان پر می زند در سایه بال غلیوازی

خران پر بیحسند از فهم انداز گل اندامان

مگر زین انجمن خیزد لگد سرمایه نازی

لب از هم وا مکن تا نگسلانی رشته سازی

درین صحرا ندانم آشیان من کجا باشد

غبار بی پر و بالم ستم فرسای پروازی