مگر زین انجمن خیزد لگد سرمایه نازی

درین عصر از تمیز ماده و نر داغ شد فطرت

جهان پر می زند در سایه بال غلیوازی

خران پر بیحسند از فهم انداز گل اندامان

نزاکت بر خموشی بسته است آیین این محفل

لب از هم وا مکن تا نگسلانی رشته سازی

درین صحرا ندانم آشیان من کجا باشد