ز سعی هرزه چون خورشید روز خود سیه کردم

غبار بی پر و بالم ستم فرسای پروازی

به ناموس محبت پیکرم را کرد خاکستر

که دودی پر نیفشاند از چراغ چشم غمازی

بر انجامم مگر خندد چراغ گریه آغازی

شبی از گوشه چشم عدم غافل شدم بیدل

هنوزم گوش می مالد پیام سرمه آوازی