از بهار بی نشان برخود هوایی می رسی

ای زبان دان عدم از خامشی غافل مباش

زین ادابازی به حرف آشنایی می رسی

چون سحر تا آسمان بالیده ای اما هنوز

گردش رنگ تجدد تنگ دارد فرصتت

ابتدایی تا به فکر انتهایی می رسی

بیدماغی می کند نازت به صدگردون غرور