ای زبان دان عدم از خامشی غافل مباش

دانه وار آخر تو هم تا آسیایی می رسی

صبر اگر باشد دلیل نارساییهای جهد

تا به مقصد چون ثمر بی رنج پایی می رسی

زین ادابازی به حرف آشنایی می رسی

چون سحر تا آسمان بالیده ای اما هنوز

از بهار بی نشان برخود هوایی می رسی