ابتدایی تا به فکر انتهایی می رسی

چون سحر تا آسمان بالیده ای اما هنوز

از بهار بی نشان برخود هوایی می رسی

گردش رنگ تجدد تنگ دارد فرصتت

بیدماغی می کند نازت به صدگردون غرور

تا به سیر کلبه چون من گدایی می رسی

بر ملایک هم سجود احترامت واجب ست