خاکی اما از جناب کبریایی می رسی

بیدماغی می کند نازت به صدگردون غرور

تا به سیر کلبه چون من گدایی می رسی

بر ملایک هم سجود احترامت واجب ست

گرم داری در عدم هنگامه سیر خیال

نی به جایی می روی و نی ز جایی می رسی

ای به چندین پرده پنهان تر ز ساز بوی گل