ای به چندین پرده پنهان تر ز ساز بوی گل

خاکی اما از جناب کبریایی می رسی

گرم داری در عدم هنگامه سیر خیال

نی به جایی می روی و نی ز جایی می رسی

یاد رنگی می کنی گلگون قبایی می رسی

باز می گردد مژه گل می کند عریانیت

چشم می پوشی به سامان ردایی می رسی