رمز هستی و عدم زین بیش نتوان واشکافت

یاد رنگی می کنی گلگون قبایی می رسی

باز می گردد مژه گل می کند عریانیت

چشم می پوشی به سامان ردایی می رسی

چون نفس هر دم زدن هویی به هایی می رسی

بیدل آهنگت شنیدیم و ترا نشناختیم

ای ز فهم آن سو به گوش ما صدایی می رسی