چکید اشک من و حسن تو در آفاق زد کوسی

کباب لذت خاموشی ام از گفتگو بس کن

بهم آوردن لبها به یادم می دهد بوسی

شکست آیینه تعمیر چندین جلوه است اینجا

نگردی ای شرار کاغذ از هم مشربان غافل

که از خاکستر ما هم پر افشان بود طاووسی

ز خودگر نگذری باری ز اسباب جهان بگذر