ازل به یاد که باشد، ابد دل که خراشد

به این غرور که ماییم از کجا تو نباشی

نفس چو صبح زدن بی حضور مهر نشاید

چه زندگیست کسی را که آشنا تو نباشی

که بود و کیست گر آغاز و انتها تو نباشی

غنای موج تلافیگرش بقای محیط است

نکشت عشق کسی را که خونبها تو نباشی