که بود و کیست گر آغاز و انتها تو نباشی

نفس چو صبح زدن بی حضور مهر نشاید

چه زندگیست کسی را که آشنا تو نباشی

ازل به یاد که باشد، ابد دل که خراشد

غنای موج تلافیگرش بقای محیط است

نکشت عشق کسی را که خونبها تو نباشی

محیط عشق به گوشم جز این خطاب ندارد