تو و صد دماغ مستی که یکی به فهم ناید

که زسعی آب گشتن به حیا رسیده باشی

به فسون دولت خشک مفروش مغز عزت

که فسرده استخوانی به هما رسیده باشی

من و یک جبین نیازی که تو وارسیده باشی

به بساط بی نیازی غم نارسیدنم نیست

من اگر به سر رسیدم تو به پا رسیده باشی