زدن آینه به سنگت ز هزار صیقل اولی

که همان کف غباری به هوا رسیده باشی

به هوای خودسریها نروی ز ره که چون شمع

سر ناز تا ببالد ته پارسیده باشی

که بزشتی جهانی ز جلا رسیده باشی

خم طره اجابت به عروج بی نیازی ست

تو به وهم خویش دستی به دعا رسیده باشی