اگرت دلیل ره وفا به مروتی کند آشنا

غم ساغری که هوس کشد به دماغ سوخته کم کشی

به خیال غربت وهم و ظن ، مپسند دوریت از وطن

عرق ست حاصل علم و فن که خمار یاد عدم کشی

به زمین نیفکنی از حیا به رهی که خار قدم کشی

به یقین معرفت آگهان زتفکرت نبرم گمان

چوکشف مگر به خیال نان بروی و سر به شکم کشی