به خیال غربت وهم و ظن ، مپسند دوریت از وطن

چو حباب سعی کمی مدان که نفس به پیکر خم کشی

کسی ازپری که مگس کشد ز چه ننگ دام و قفس کشد

غم ساغری که هوس کشد به دماغ سوخته کم کشی

عرق ست حاصل علم و فن که خمار یاد عدم کشی

اگرت دلیل ره وفا به مروتی کند آشنا

به زمین نیفکنی از حیا به رهی که خار قدم کشی