کسی ازپری که مگس کشد ز چه ننگ دام و قفس کشد

چه قدر مصور عبرتی که چو سنگ بار صنم کشی

رمقی ست فرصت مغتنم به هوس فسون امل مدم

چو حباب سعی کمی مدان که نفس به پیکر خم کشی

غم ساغری که هوس کشد به دماغ سوخته کم کشی

به خیال غربت وهم و ظن ، مپسند دوریت از وطن

عرق ست حاصل علم و فن که خمار یاد عدم کشی