درجات سعادت پاس ادب به قبول یقین رسد آن نفست

می جام قناعت اگر بچشی المی ز جنون هوس نکشی

چه کم است عروج دماغ غنا که خمار توقع کس نکشی

که چو صبح تلاطم حکم قضا دهدت به غبار و نفس نکشی

نی زمزمه های بساط وفا خجل ست ز حرف ربایی ما

مرسان به نگونی خامه خطی که به مسطر چاک قفس نکشی