که چو صبح تلاطم حکم قضا دهدت به غبار و نفس نکشی

می جام قناعت اگر بچشی المی ز جنون هوس نکشی

چه کم است عروج دماغ غنا که خمار توقع کس نکشی

درجات سعادت پاس ادب به قبول یقین رسد آن نفست

نی زمزمه های بساط وفا خجل ست ز حرف ربایی ما

مرسان به نگونی خامه خطی که به مسطر چاک قفس نکشی

ز جهان تنزه بی خللی چه فسرده عالم دون عملی