اشک حافظ خرد و صبر به دریا انداخت

گفت افسوس که آن دولت بیدار بخفت

سخن عشق نه آن است که آید به زبان

ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

چه کند سوز غم عشق نیارست نهفت