ز صد آیینه اینجا یک نگه صورت نمی بندد

نگاهی رفته است از خویش و گل کرده ست آغوشی

ز مستان هوس پیمای این محفل نمی بینم

چو مینا شیشه در دستی و چون ساغر قدح نوشی

تو بر خود جلوه کن ما را کجا چشمی کجا هوشی

دل داغ آشیانی در قفس پرورده ام بیدل

به زیر بال دارم سیر طاووس چمن پوشی