دل داغ آشیانی در قفس پرورده ام بیدل

چو مینا شیشه در دستی و چون ساغر قدح نوشی

ز صد آیینه اینجا یک نگه صورت نمی بندد

تو بر خود جلوه کن ما را کجا چشمی کجا هوشی

به زیر بال دارم سیر طاووس چمن پوشی