که من هم همرهم تا هر چه باداباد خاموشی

به جرات گرد طاقت از مزاج خویش می روبم

پسند ناله من نیست بی ایجاد خاموشی

نفس تنها نسوزی ای شرار پر فشان همت

به دل گفتم درین مکتب که دارد درس جمعیت

نفس در سرمه خوابانیده گفت : استاد خاموشی

چرایی اینقدر ناقدردان عافیت بیدل