که عمری شد چو مو داریم شبگیری به تاریکی

به رنگ آمیزی عنقا جهانی می کشد زحمت

تو هم زین رنگ می پرداز تصویری به تاریکی

چه مقصد محمل ما ناتوانان می کشد بارت

کرم چون خام شد تمییز نیک و بد نمی داند

محبت بر مس ما هم زد اکسیری به تاریکی

دلی روشن کن از تشویش این ظلمتسرا بگذر