می شود چون دانه ام آخر عصا افتادگی

از شعاع مهر یکسر خاکساری می چکد

بر جبین چرخ هم خطی ست با افتادگی

سجده را در خاک راهش گر عروج آبروست

نیست راحت جز به وضع خاکساری ساختن

با زمین سرکن چو نقش بوریا افتادگی

استقامت نیست ساز کهنه دیوار جهد