با زمین سرکن چو نقش بوریا افتادگی

سجده را در خاک راهش گر عروج آبروست

می شود چون دانه ام آخر عصا افتادگی

نیست راحت جز به وضع خاکساری ساختن

استقامت نیست ساز کهنه دیوار جهد

عضو عضوت می زند موج زپا افتادگی

بی عرق یک سجده از پیشانی من گل نکرد