می کند بر عجز حالم گریه ها افتادگی

استقامت نیست ساز کهنه دیوار جهد

عضو عضوت می زند موج زپا افتادگی

بی عرق یک سجده از پیشانی من گل نکرد

چون غبار رفته از خود دست و پایی می زنم

تا به فریادم رسد آخر کجا افتادگی

آستانش از سجودم بسکه ننگ آلوده است