آب می گردد چو شبنم ازحیا افتادگی

چون غبار رفته از خود دست و پایی می زنم

تا به فریادم رسد آخر کجا افتادگی

آستانش از سجودم بسکه ننگ آلوده است

تا به چشم نقش پایی راه عبرت واکنم

پیکرم را کاش سازد توتیا افتادگی

با کمال سرکشی بیدل تواضع طینتم