اینقدر چون سایه ام دارد به پا افتادگی

گه به پای کاکلش افتم گهی در پای زلف

خوش سر وکاری مرا افتاد با افتادگی

رفته ام از خویش تا از خاک بردارم سری

یار رفت و من چو نقش پا به خاک افتاده ام

سایه می گردید کاش این نارسا افتادگی

فال اشکی می زند بی دست و پاییهای آه