تا به کی دارد چو سنگت در فلاخن زندگی

تشنه آبی نباید بود کز سر بگذرد

می شود آخر دم تیغ ازگذشتن زندگی

فرصت آوارگی هم یک دو گردش بیش نیست

هرکه می بینی دکان آرای نازی دیگرست

زین قماش پوچ یعنی باب مردن زندگی

تا کجا همکسوت طاووس خواهی زیستن