مکروهتر از صورت ایمان به فرنگی

عمریست که چون اشک قفا باز نگاهم

با برق سواران چه کند کوشش لنگی

در دیده ابنای زمان چند توان زیست

تا خون که ساغرکش آرایش نازست

از رنگ حنا می رسد آیینه به چنگی

بیدل نی ام آزاد به رنگی که ز تهمت