اگر ز خانه برآیی پر هزار خدنگی

حباب وار ز دردی کشان حوصله بگذر

که تا گشوده ای آغوش شوق کام نهنگی

ز صیدگاه طرب غافلی به وهم تعلق

فضای کون و مکان با دل گرفته چه سازد

فسرده صد در و دشت از همین یک آبله تنگی

ز داغ اگر همه طاووس گل کنی چه گشاید