فسرده صد در و دشت از همین یک آبله تنگی

ز صیدگاه طرب غافلی به وهم تعلق

اگر ز خانه برآیی پر هزار خدنگی

فضای کون و مکان با دل گرفته چه سازد

ز داغ اگر همه طاووس گل کنی چه گشاید

که عشق چشم نبازد به لعبتان فرنگی

به عشق تا عرق شرم نیست توام اشک است