که عشق چشم نبازد به لعبتان فرنگی

فضای کون و مکان با دل گرفته چه سازد

فسرده صد در و دشت از همین یک آبله تنگی

ز داغ اگر همه طاووس گل کنی چه گشاید

به عشق تا عرق شرم نیست توام اشک است

حذر که خنده دندان نمای عالم بنگی

دل پری که نداری مکن تهی ز تعین