چو شمع خامسوز از نارساییهای اقبالت

گریبان می درد آیینه گر بر هم خورد رنگی

فسردن تا به کی ای بیخبر گردی پر افشان کن

تو هم داری به زیر بال طاووسانه نیرنگی

ته پامانده جولانی به منزل خفته فرسنگی

غنا پرورده فقرم خوشا سامان خرسندی

کز اقبالش توان در خاک هم زد کوس اورنگی