به هر واماندگی سعی ضعیفان در نمی ماند

که عمری شد ز هوشم می برد این مصرع خالی

در آن وادی که مخمور نگاه او قدم ساید

دماغ آبله بالد قدح در دست پامالی

فسردن می شود پرواز رنگ از بی پر و بالی

نمی دانم ز شرم فوت فرصت کی برون آیم

عرق عمریست بر پیشانی ام بسته ست غسالی