به هر جا رفته ایم از خود اثر رفته ست پیش از ما

نگه باش و مژه بردار هر باری و حمالی

من از سود و زبان آگه نی ام لیک اینقدر دانم

که جنس عافیت را جز خموشی نیست دلالی

غباری کو که نازد کاروان ما به دنبالی

به رسوایی کشید از شوخی چاک گریبانت

تبسم از سحر همچون شکنج از چهره زالی