به رسوایی کشید از شوخی چاک گریبانت

که جنس عافیت را جز خموشی نیست دلالی

به هر جا رفته ایم از خود اثر رفته ست پیش از ما

غباری کو که نازد کاروان ما به دنبالی

تبسم از سحر همچون شکنج از چهره زالی

به هیچ آهنگ عرض مدعا صورت نمی بندد

چو مضمون بلند افتاده ام در خاطر لالی