تا روزگار سازد خالی به دیده جایت

منزل نماند هر جا بستند بار طفلی

ما را ز جام قسمت خون خوردنی است اما

امروز ناگوارست آن خوشگوار طفلی

چون اشک برنداری سر از کنار طفلی

چشمم به پیری آخر محتاج توتیا شد

می داشت کاش گردی از رهگذار طفلی