می داشت کاش گردی از رهگذار طفلی

تا روزگار سازد خالی به دیده جایت

چون اشک برنداری سر از کنار طفلی

چشمم به پیری آخر محتاج توتیا شد

انجام پختگی بود آغاز خامی من

تا حلقه گشت قامت کردم شکار طفلی

تا خاک یاس بیزم بر فرق اعتبارات