ز خود برآمدنی می زند به دل علمی

نی ام به مشق خیالت کم از چراغ خموش

بلغزش مژه من هم شکسته ام قلمی

عروج همتم امشب خیال قامت کیست

کجا روم که برآرم سراز خط تسلیم

به کنج زانوم آفاق خورده است خمی

قناعتم چقدر دستگاه نعمت داشت