به کنج زانوم آفاق خورده است خمی

عروج همتم امشب خیال قامت کیست

ز خود برآمدنی می زند به دل علمی

کجا روم که برآرم سراز خط تسلیم

قناعتم چقدر دستگاه نعمت داشت

که سیرم از همه عالم بخوردن قسمی

درین ستمکده حیران نشسته ام بیدل