قناعتم چقدر دستگاه نعمت داشت

ز خود برآمدنی می زند به دل علمی

کجا روم که برآرم سراز خط تسلیم

به کنج زانوم آفاق خورده است خمی

که سیرم از همه عالم بخوردن قسمی

درین ستمکده حیران نشسته ام بیدل

چو تار ساز ضعیفی به ناله متهمی