درین محفل به کام بخت ما هم بود ایامی

فناگشتیم و خاک ما به زبر چرخ مینایی

چو ریگ شیشه ساعت ندارد بوی آرامی

حریفان مغتنم دارید دور کامرانی را

غرورش سرکش افتاده ست ای بیطاقتی عرضی

تغافل شوخی از حد می برد ای ناله ابرامی

ز چشم تنگ ظرف خود به حسنش برنمی آیم