غرورش سرکش افتاده ست ای بیطاقتی عرضی

چو ریگ شیشه ساعت ندارد بوی آرامی

حریفان مغتنم دارید دور کامرانی را

درین محفل به کام بخت ما هم بود ایامی

تغافل شوخی از حد می برد ای ناله ابرامی

ز چشم تنگ ظرف خود به حسنش برنمی آیم

چسان گرداب گیرد بحر را در حلقه دامی