چسان گرداب گیرد بحر را در حلقه دامی

غرورش سرکش افتاده ست ای بیطاقتی عرضی

تغافل شوخی از حد می برد ای ناله ابرامی

ز چشم تنگ ظرف خود به حسنش برنمی آیم

درین صحرا نمی یابم علاج تشنه کامیها

مگر تبخاله بالد تا لب حسرت کشد جامی

خمار و مستی این بزم جز حرفی نمی باشد